Over Bart

Voordat ik mij vestigde als fotograaf, heb ik diverse andere dingen gedaan, dingen die mij gevormd hebben en de manier waarop op ik tegen de wereld aankijk hebben bepaald.

Ik heb een opleiding gedaan tot goud en zilversmid aan de Vakschool in Schoonhoven. Daar heb ik mijn creatieve kant ontwikkeld. Daarna vervulde ik verschillende functies in de studio’s van de NOS en NOB. In die tijd ben ik ook begonnen met mijn opleiding fotografie, ik had altijd al veel gefotografeerd maar nu werd het tijd er ook eens iets mee te gaan doen.

Van het een kwam het ander, ik stapte over naar de opleiding voor cameraman en ben dat ook 14 jaar geweest. Een meer beruchte dan beroemde leraar aan deze opleiding eiste van zijn cursisten, dat ze “overal en vanaf iedere plek op de wereld in staat zouden zijn 360 graden om zich heen goede foto’s te maken”. Het is onder andere die uitspraak die mij er toe beweegt steeds weer de uitdaging aan te gaan tot het zoeken naar nieuwe oplossingen voor de dagelijkse fotografische vraagstukken. Als televisiecameraman heb ik ook geleerd snel en creatief oplossingen te vinden voor veel situaties.

Ik ben teruggegaan naar fotografie toen ik te horen kreeg dat ik prachtige foto’s maakte, maar dat ik dat deed met een televisiecamera. Toen ik die overstap dan ook maakte, was het of ik thuiskwam na jaren weggeweest te zijn.

Sport en andere liefhebberijen, zoals duiken, klimmen en alpinisme maken dat ik ook goed uit de voeten kan in onalledaagse situaties en goed kan werken op vreemde locaties.

Door een constant proces van ontwikkeling is de nadruk van mijn werk komen te liggen op portretten, mode/lifestyle- en interieurfotografie, daarnaast doe ik reportages en produktfotografie en één à twee keer in het jaar een uitgebreide reisreportage. Het lijkt heel breed, maar het komt uiteindelijk allemaal neer op fotografie, schrijven met licht.

Na 10 jaar alleen maar gefotografeerd te hebben, grijp ik nu ook weer terug naar een deel van mijn vroegere ambacht en kunst. Ik ben weer gaan boetseren. Tijdens het werk aan het Nothing to Wear project merkte ik dat het maken van de kleding een steeds grotere rol ging spelen en dat het fotograferen meer een middel werd om de resultaten van dit project vast te leggen. Ik ben op zoek gegaan naar een heel persoonlijke werkvorm, die, naast mijn fotografie, een uitlaatklep kon zijn voor de behoefte ook weer dingen met mijn handen te maken. Ik vond deze uitlaatklep in boetseren. Hierbij blijven letterlijk je eigen vingerafdrukken zichtbaar in het werk. Wat ik meeneem uit het fotograferen is het zoeken naar spanning en balans.